..

Yerimi hiç bu kadar yadırgamamıştım. Ya da yatağımı mı desem bilemiyorum. Çünkü son 1 haftadır uyuyamıyorum. Sabah ezanı okunuyor, hava açıyor, zar zor uyku geliyor. Ona da uyku denmez zaten.
Bu kadar mı anlaşılmaz bir insan olduğumu düşünüyorum. Beklediğim hiç büyük adımlar olmadı karşımdakilerden. Hep küçüktü. Bir gülücük, bir teşekkür gibi. Benim zenginliğim, paylaştıklarımdı. Ama hep geride kalan ben oldum. Ben bir kere yanlış anladıysam, on kere de yanlış anlaşıldım. Çünkü kimse, hata yapacağına inanmıyor, kendine toz kondurmuyor.
Ben kinci bir insan değilim. Ama bir şeyleri unutabilmek de zor, Alzheimer olmamı beklemeniz gerekecek. Komik olan da, bir şekilde üstü kapatılmış sanılan haksızlıkların benim hiç aklımdan çıkmıyor olmayışı. Neden komik? Çünkü siz uyuyorsunuz, ben ise uyuyamıyorum, buyrun bakın 03:50 olmuş saat.
Benimle dertleşebilen tek şey müziğim. Uzandım yine Ay'a bakarken, onlar hislerime tercüman olmasını çok iyi biliyorlar. Muzip şey, beni eğlendirmek için en hareketli parçaları seçiyor. Ama ben durmadan ağlamak istiyorum. O yüzden bıraktım mp3ümü, başına geçtim bilgisayarımın. Beni hep hüzünlere boğan Craig Armstrong'un Piano Works albümü şimdi eşlik ediyor arkada.
Başlık yerine iki nokta koyduğum yazılarım, hep böyle hüzünlü olucak sanırım.

6 yorum:

  1. beni de uyku tutmuyor bir türlü.. sürekli düşünüyorum, sürekli aklımda geçmiş, anlaşılamamış olmak.. bilemiyorum belki de gecedir böyle hüzünlendiren ama uyutmuyor işte.. müzik ise en iyi anlayan şey olsa gerek ruh halinden insanın

    YanıtlaSil
  2. yalnız olmadığımı görmek güzel:)

    YanıtlaSil
  3. Genel bir yorum yapmak istiyorum.

    Leon filmini daha izlememiştim,arkadaşımın mp3 ünde çalan bir şarkıyla tanışmıştım Mathilda ile,o zamandan beri bir saplantıdır.Hep bir gün karşıma çıkıcak umuduyla yaşadım,ama ona ulaşmakta hep korkutuyordu beni.Bu bloga dün denk geldim çok durmadan çıkmak istedim,şimdi 2010 yazılarına kadar geldim.içimde bir umut bir de korku var.Şarkılar inanılmaz hoşuma gitti,içimde korku ve umut aynı anda yaşıyor tekrar,umarım ulaşamam

    YanıtlaSil
  4. Güzel yorumun için teşekkürler, paylaştığım şeylerin insanlar tarafından beğenilmesi hoşuma gider ve gitti. Sadece tam olarak neyi kastettiğini anlayamadım korku,umut derken. Ama mathilda hep buralarda, ara sıra uğra. Bir çay içer, bir müzik konuşuruz.

    YanıtlaSil
  5. Şarkılar bana ihtiyacım olan şeyi biraz verdi,huzur.

    Ayriyetten Mathilda'ya bu kadar bağlı biriyle karşılaşmak senin o yazılarında yazdığın şeyi hatırlattı bana.Aklından geçenin karşına çıkması,ama hangisinin karşına çıkacağını bilememek.

    Kahve,sigara daha iyi olur.Müzik konusunda ise daha çok seni dinleyeceğim sanırım benden çok daha fazla geniş açılara sahip bir insansın.

    YanıtlaSil
  6. Ben de aslında kahve ve sigarayı tercih ederim:) Şu yazdıkların üzerimdeki mutsuzluk havasını aldı götürdü birazcık. Teşekkür ederim.

    YanıtlaSil